Salvemos Sanxenxo

24 fevereiro 2007

Artigos

  • Marbella en Galicia

Calquera que coñeza en persoa, non por referencias, a capital do despilfarro da Costa do Sol se verá menos sorprendido que o resto polas recentes novas que durante os últimos días viñeron por en boca de todos o pouco glamour real de tanto luxo e desenfreo, ben sexa no aspecto sensual ou no urbanístico. Era unha evidencia, un clamor, que tal despilfarro e tal medre de capitais da noite para a mañá tiña detrás toda unha serie de resquicios que pouco podían ter que ver ca legalidade vixente que algúns tiñan que respectar escrupulosamente mentres outros podían burlar ao seu albur. Eí precisamente está un dos detalles que fan crebar a credibilidade do estado de dereito. Por qué o tercerio poder, a xustiza, tardou tanto tempo en meterlle o dente a fondo a unha evidencia tan clara? Téñase en conta que non foi por falla de denuncias ou reclamacións. Ben sabemos o caro é o dificil que se fai ás veces poder denunciar a quen ten unha posición de prevalencia sobre os demais, a quen o ten todo na man para poder facerche a vida imposible se tes a coraxe de denunciar as tropelías, irregularidades e actos ilegais que esa autoridade comete, pero habendo, como houbo, esas denuncias, tanto no ámbito público como no privado, por que non se actuou ca celeridade que o propio término de xustiza reclama? Hoxe, isa vergoña pública alcanza a todos os estamentos.

Á clase política en primeiro termo xa que, se ben non todos son iguais e tampouco todos son culpábeis nin partícipes do acontecido, si é certo que os cidadáns desconfían de que isa corrupción estea invadindo a todos por igual. Á administración de xustiza en segundo lugar xa que a súa desexada pero tardía intervención pode facer crer que a corrupción campa polos seus respectos e só tarde e mal se atalla. En definitiva, o asunto de Marbella debera ser un punto e aparte para que no futuro non permanezamos impasíbeis ante tamaños exemplos de perversión dos poderes públicos. Pero as galegas e os galegos non temos necesidade de ir tan lonxe para ver os efectos perniciosos da corrupción en política urbanística. Temos exemplos ben perto de nós. Tamén no noso país, Galiza, podemos observar a desmesura e o arrequecemento doado de quen utiliza indebidamente o poder outorgado polas urnas ou o compadreo económico para aproveitar decisións que non son iguais para todos. Estamos a vivir un proceso de marbellización da beiramar galega que non coido que dea en ren positivo para o conxunto do país. En todo caso, aproveitará a quen teña a oportunidade de especular no momento e lugar oportunos, pero a ninguén máis e, desde logo, non en beneficio de todos. É por iso que se fai necesario que os poderes públicos interveñan de xeito rápido e eficaz, sen dilación e sen dúbidas. Tendo o exemplo do acontecido en Marbella, non haberá escusa nin posíbel alegación de descoñecemento do pernicioso que pode resultar botar a manta á cabeza. Débese actuar con rapidez e contundencia.

Por outra banda, tamén o poder xudicial ten xa oportunidade de abrir brecha nese entramado, tanto de oficio canto por denuncia de parte. Hai casos xa sangrantes de agresións físicas e materiais por mor de denuncias en materia urbanística. Inda hai pouco tempo producíronse esas agresións a persoas físicas identificadas ca pretensión de atallar os desmáns propios de quen nunca tivo impedimento para campar por onde lles petaba. Agresións físicas e a bens materiais de quen se atreveu a facer valer o seu dereito a que se respectara a lei. Isas agresións acontecidas nos concellos de Gondomar e Nigrán, costeiros situados entre Vigo e Baiona, veñen a ser un aviso a navegantes para tratar de disuadir a todos os que estamos interesados en que a especulación urbanística e a corrupción dos electos que poden tomar decisións ao respecto non sexa o normal, o habitual, e confiamos en que a Xustiza cumpra co seu papel e poña a bo recaudo a quen non ten escrúpulo ningún en aproveitar o seu cárrego institucional para actuar en beneficio propio con absoluta ignorancia da legalidade.

As denuncias realizadas polos agredidos en Gondomar e Nigrán van dar a oportunidade á xustiza de demostrar a súa eficacia para que o conxunto dos cidadáns poida visualizar que non imos camiño de ter que soportar unha mafia do tixolo que poda facer e desfacer con vidas e facendas alleas. É necesario que a sociedade, no seu conxunto, se vexa respaldada pola acción xudicial. Somentes dese xeito poderemos evitar que a beiramar galega se vexa afectada pola mesma senrazón que ten afectado a unha costa mediterránea da que o caso de Marbella aparece como punta do iceberg.

As institucións europeas teñen xa denunciado reiteradamente o caso da costa valenciana( axente urbanizador). Aquí aínda estamos a tempo. Estamos á prol dun desenvolvemento axeitado e sostido no tempo. Caer en mans de quen só especula en beneficio propio e actua de xeito mafioso ou corrupto para obter os seus obxectivos non pode levarnos a ningures e somentes nos conducirá a unha ruína económica e moral en ningún caso desexable.

Máis artigos:(-1-) , (-2-) , (-3-), (-4-)

Etiquetas:

21 fevereiro 2007

Artigo

  • A tsunami de cemento

Unha desmandada tsunami de cemento desola a costa, estraga espazos naturais e imponse como motor dunha economía baseada no lucro depredador e no consumo seriado. Xera riqueza express, ordena veladamente intereses políticos e obedece paulovianamente a voraces promotores inmobiliarios. As grandes áreas metropolitanas do Estado foron banco de probas, colonizou logo a costa mediterránea e aleitou fabulosas fortunas. Eivadas as tradicionais bolsas de solo urbanizábel, a vaga urbanizadora ameaza o litoral galego.

Galiza posúe o 35% da liña costeira do Estado e soporta na súa beiramar unha cota de superficie urbanizada do 15,8%, sobardando en case tres puntos a media estatal. Os nosos concellos ribeiráns suman 816.000 vivendas e, en 2010, terán, de cumprirse as previsións, outras 620.000 máis.

O arquitecto Rem Koolhaas estudou as cidades xenéricas, produto urbanístico sen identidade, liberado da historia e afincado na ausencia de norma. A cidade xenérica comparte ADN co modelo urbanístico que devasta o noso litoral, xorde da táboa rasa e da proscrición do planeamento, descoida a calidade de vida dos cidadáns e alenta a corrupción.

As pequenas marbellas nadas da euforia urbanizadora son espazos políticos sedados, acalmados pola permisividade da infracción e por un clientelismo redistribuidor das frangullas marxinais da especulación. Son feudos domeñados por alcaldes con amplos poderes no mercado do solo e fixan autoritariamente o skyline do concello. A súa política despreza o coidado do público e dos servizos básicos, sabedores de que os novos enclaves só estarán ocupados temporalmente –segunda residencia, praza estival...– por cidadáns en tránsito que deman
dan ocio rotineiro, zonas de compra e seguridade, pero que non castigarán electoralmente o feismo construtivo ou o derrame do patrimonio natural. Unha democracia de esixencia cero.

A Xunta adiantou que impedirá desenvolver solo urbanizábel a menos de 500 metros do mar. A lei entrará en vigor a mediados de 2007 se a súa vontade política non abranda tras a guerra do ladrillo que iniciarán grandes promotores e alcaldes investidos como empresarios político-inmobiliarios. Combate desigual se non se encara coa axuda dunha cidadanía esixente e cun
programa firmemente sostido por PSdeG e BNG.

No debate sobre a megaexplotación urbanística da costa non intervirá positivamente unha cidadanía atomizada por un raizado individualismo propietario que aplaude a liberalización absoluta do solo para gañar máis no zoco inmobiliario. Tampouco han ser sostén do goberno políticas reactivas, ao xeito de non-no-meu-patio, coas que, ás veces, coidamos do benestar próximo fronte aos desmandos ambientais ou a construción de maldeseñadas infraestruturas.

O urbanismo, invisibilizado pola súa xestión tecnocrática, é das políticas públicas menos accesíbeis e a que máis eficazmente reduce ás persoas aos roles de propietario ou consumidor. Coa prohibición non bastará, hai que armar consenso cívico. O goberno galego deberá investir máis en comunicación social e facer un esforzo na implicación dos cidadáns, se quere ter aliados fronte á coalición de intereses inmobiliarios, financeiros e mediáticos e os xestores políticos municipais.

Axendas locais para a habitabilidade, a humanización dos espazos urbanizados, a dotación de servizos de calidade ou a protección do medio poden parecer fráxiles diques diante da tsunami de cemento e ladrillo mais son, porén, unha peza imprescindíbel dun eco-urbanismo sustentábel co que evitar á destrución do país que, sen a implicación cidadá, non será posíbel.


Máis artigos:(-1-) , (-2-) , (-3-), (-4-)

Etiquetas:

20 fevereiro 2007

A continuación incluimos un anonimo recibido dende unha república bananeira moi lonxana.

Estimado promotor:

Me gustaría hacerle entender que usted tiene una visión muy parcial de la situación urbanística local, y no me equivocaría si afirmase que más que parcial es interesada.

No le reprocho su interés económico pero si me tiene que reconocer, aunque sea en la intimidad, que hay una clara diferencia entre lo que es una actividad licita como el negocio inmobiliario a lo que es la actividad al margen de la legalidad en la cual la corrupción impera en mayor o menor medida, aunque en los últimos tiempos parezca generalizarse este tipo de actividades o más bien a algunos les interesa extender esa falsa idea creando la consigna de tonto el último.

Estas actividades al margen de la ley a las que me refiero se pueden agrupar en dos grandes bloques: por un lado las construcciones ilegales y por otro las dádivas a cambio de favores de funcionarios o cargos públicos para digamos bendecir las bondades de dichas construcciones.

Pero si bien esto existe me atrevo a decirle que para gran parte de nuestra colectividad es algo inaceptable de quien esta siendo alimentado por nuestros impuestos, que aparte de contribuir al descrédito del estado democrático, desde hace ya bastante tiempo es un claro delito penal castigado por la justicia. Quizás la paradoja está en que muchos que practican habitualmente estos métodos con total impunidad llegan al absurdo de creerse legitimados para ello, aunque no vamos a recordar de nuevo aquellas famosas bolsas de basura ni en especial la trayectoria profesional de algun valiente técnico local.

En todo caso no afirmo que usted se haya abandonado a estas prácticas pero la inocencia nos la hemos quitado todos hace mucho tiempo, usted me entiende.

Como todos conocemos estas dádivas van desde la inocente cena a portes pagos, la inofensiva cesta de navidad, el algo menos inofensivo Rolex o Cartier de oro, pasando por las muy efectivas contraprestaciones monetarias, para terminar en la mas que habitual contraprestación en lo que podemos llamar bienes inmuebles, supongo que también recuerda aquel 30% de los pisos ilegales para un tal Roca. Creo que me comprende perfectamente cuando se desprende de sus palabras que 50 millones de las antiguas pesetas son un primer precio, que me plantea como razonable, para empezar a disolver las supuestas trabas que parece achacarle a quién no tiene responsabilidad alguna de la situación que tanto le molesta.

De todos es conocida la cultura del denominado “progreso” una falacia tan enquistada en la mente de nuestros gobiernos locales. Pero creo, y me parece estar en lo cierto, que para la mayoría de los ciudadanos honrados no existe tal “progreso”, sino todo lo contrario.

Es más le diría que progreso social sería mejorar las condiciones de vida de los ciudadanos, que los planes urbanísticos se redactasen para beneficio de los ciudadanos y no para legalizar barbaridades, enriquecer a funcionarios públicos, políticos corruptos, promotores y constructores sin escrúpulos y técnicos mercenarios, como está ocurriendo en este pueblo, quizás sea una utopía esperarlo de nuestros gobernantes, pese a ello en ningún caso es admisible que mediante estas prácticas se empeore las condiciones de vida de los vecinos con la proliferación de construcciones ilegales y paralegales a cualquier precio.

Ese malentendido “progreso” solo se mide en toneladas de hormigón colocado sin respeto por el entorno, resumido en un sinfín de mala o pésima construcción que en la realidad esta muy alejado del urbanismo y arquitectura.

Evidentemente su negocio es necesario como otros, y claro que debe ser lucrativo para usted, pero la avaricia no debe cegarles como esta sucediendo. Ustedes deben participar en la mejora de las condiciones de vida de los ciudadanos en la medida que acordemos los ciudadanos residentes en el pueblo, por ello el Plan Urbanístico del pueblo debería ser el reflejo de lo que la ciudadanía necesita, no de lo que los promotores y políticos interesadamente desean. En ningún caso es lícito redactar planeamientos a espaldas de los ciudadanos, y engañarlos con falsos paraísos económicos y rápidas plusvalías inexistentes. Pero claro de nuevo me alejo de la realidad y vuelvo a la utopía.

Supongo que a estas alturas ya se habrá hecho una idea de porque le comentaba que su visión me parecía ciertamente parcial, pero intentare ser algo más explicito dentro de mi torpeza.

Usted como todo buen ciudadano antes de egoístamente exigir prebendas debería ponerse en la piel de los demás a los que achaca un comportamiento tan deleznable, evidentemente su visión esta claramente forzada porque supuestamente se ve perjudicado por quién está exigiendo el respeto de sus derechos en lo que a veces dudo sea un Estado Democrático.

Si por un momento fuese capaz de ponerse en la piel de los demás, quizás sería capaz de valorar lo que para usted son asuntos de los que “no sabe nada” y o mas bien poco o nada le interesan, y que si han llegado a sus oídos es por la incomodidad que ha supuesto en su actividad. A usted poco le interesa que ciertos empresarios inmobiliarios se sirvan de las prebendas que antes mencionaba, usted afirma que no las practica y yo no voy a cuestionarlo, pero la sombra de la duda gravita sobre muchos, en algunos casos mas allá de la duda razonable, solo hay que ver los volúmenes salvajes que presentan algunas construcciones.

Si usted y otros se quitasen el velo en los que han envuelto su actividad económica podrían ver como en no pocos casos algunos de sus compañeros de profesión, usted no por supuesto, se dedican sin escrúpulo alguno a pagar las voluntades de funcionarios y cargos públicos. Esto sucede con total impunidad gracias a una corporación local totalmente corrupta dispuesta a saltarse la ley con premeditación y alevosía, es a lo que usted le cuesta tanto entender pero que sin duda es la cruda realidad.

Para que usted lo pueda entender mas sencillamente para que un individuo se gane en total poco mas de unos miserables 100 millones de las antiguas pesetas mediante la venta de una rastrera promoción inmobiliaria ilegal (me reconocerá que esa cantidad es miserable hablando de negocios inmobiliarios), se paga a funcionarios y cargos públicos para que se le autorice en una actuación puntual y escandalosa a contribuir alarmantemente a destrozar los valores históricos, artísticos y paisajísticos de un pueblo y a degradar el valor de la propiedad y su bienestar al conjunto de vecinos directamente afectados, claro que como instrumento siempre hay algún mercenario mal llamado arquitecto dispuesto por míseras cantidades a firmar y trapichear cualquier engendro por muy ilegal que sea. Y pese a ello ahora los políticos locales están dispuestos a legalizar a toda costa dicha barbaridad. Quizás deba de ponerse en contacto con tales individuos que uno no alcanza a adivinar que podrían llegar a hacer por esos 50 millones de los que me hablaba.

Finalmente decirle que usted se ha equivocado totalmente de culpables, como ocurre no pocas veces en esta sociedad esta achacando la culpabilidad a las víctimas en vez de a los verdugos. Usted en parte es una víctima más de las arbitrariedades de un gobierno local carente de la más mínima formación, respeto por los ciudadanos y por las leyes, pero quizás en mayor medida es una víctima más de la desmedida avaricia que impera en nuestra sociedad hoy en día y de la cual se ha contagiado gravemente.

Le animo a exigir legalmente sus derechos, en la medida que así sean, reclamando a los verdaderos causantes de sus males, pero en ningún caso criminalice al resto de ciudadanos que honradamente intentamos defender nuestros derechos.

Máis artigos:(-1-) , (-2-) , (-3-), (-4-)

Etiquetas: