Noticia Bomba

Promotores sondan o litoral galego tras esquilmar Andalucía
O Correo Galego-5 de febreiro de 2006
Non ser o primeiro ten a vantaxe de poder mirarse no espello dos que foron por diante. A sobreexplotación turística do chan mediterráneo traslada o interese construtivo a novos terreos que aínda ofrecen unha contorna non masificado e unha riqueza natural atractiva para o visitante.

O cemento e o crecemento; o sostenible e o insostenible. Por José Miguel Giráldez
O esgotamento de ata o último palmo edificable na Costa do Sol e do seu modelo turístico de sol e praia, unido ao fuel do Prestige ?que concentrou as miradas de medio mundo sobre as praias galegas?, explican o interese que para os inversores adquiren as terras da Costa dá Morte. Os debates que Radio Obradoiro celebra cada semana desde o hotel AC Palacio do Carmen de Santiago contaron coa participación dos alcaldes de Carnota, Camariñas e Cee que, acompañados polo director xeral de Urbanismo, Ramón Lueje; o arquitecto Felipe Pena e o xerente da Asociación Provincial de Promotores Inmobiliarios da Coruña, Juan José Yáñez, reflexionaron sobre o futuro dos seus municipios e a mellor forma de aproveitar a atracción que agora exercen as súas costas.
"Descóbrese que algo é escaso cando queda pouco. Estanos ocorrendo co petróleo, co auga... e agora tamén nos pasa coa costa", apuntou o representante do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG), Felipe Pena.


A escaseza de chan costeiro dispara o interese polo que permanece intacto. Segundo expuxo o xerente de Aproinco, case a metade das vivendas que ao longo de 2005 vendéronse en España foron en municipios de costa e "hai oitocentas mil familias alemás que están desexando vir a España".


O promotor relatou que as entregas de chaves e as xuntas de propietarios de urbanizacións no sur fanse xa con tradutores de inglés, holandés ou danés para os antigos turistas establecidos definitivamente nos seus lugares de vacacións.


A construción de segundas residencias como motor de desenvolvemento dos municipios da Costa de Morte e mecanismo que contribúa a fixar poboación non convenceu de igual xeito a todos os contertulios. Aínda que o alcalde de Cee, Antonio Domínguez, si admitiu que o seu concello recibira nos últimos tempos a xubilados que preferiran vender o que tiñan en Madrid para trasladarse ao municipio coruñés, o rexedor de Camariñas, Juan Bautista Santos Ramos, mostrouse máis partidario dos parques acuícolas ou os polígonos industriais como estratexias que axuden a fixar poboación. "A segunda vivenda non é un asentamento. Non penso que vaia por aí a riqueza dos nosos pobos", dixo Santos Ramos.


Tamén, e sen pecharse á opción da segunda vivenda, o alcalde de Carnota, o nacionalista Xosé Manuel García, defendeu en primeiro termino o desenvolvemento de vivendas sociais e as facilidades para estender os núcleos de poboación históricos "para que vos propios veciños, especialmente a mocidade, teñan acceso a unha primeira vivenda". "A enorme presión urbanística que hai non ten por que ser mala reconducir ben a situación. Non hai que botar agora as mans á cabeza, nós botabámolas antes cando aquí non mover se nin un pau e só tiñamos peticións de licenzas para galpóns ou algún peche...", dixo o alcalde de Carnota.


Conscientes da riqueza natural dos seus territorios, os alcaldes apostaron por non matar coa construción desmedida á galiña dos ovos de ouro que representan as súas paisaxes e valores culturais. No entanto, todos incidiron en que o proteccionismo tampouco debía volverse en contra do desenvolvemento dos seus pobos. "Eu estou totalmente de acordo en que temos que protexer a riqueza natural que temos e a calidade de vida que podemos dar ó turista. Pero ollo ?engadiu Santos Ramos?, tampouco estou disposto a que me fixen a edificabilidade a 500 metros porque entón en Camariñas non temos onde construír".


O director xeral de Urbanismo, Ramón Lueje, advertiu de que a sobrexplotación da costa e a xeración de demandas ten un efecto sobre o prezo da vivenda que repercute negativamente sobre os propios veciños. Lueje referiuse ademais á necesidade de ponderar desde o principio que presión pode aguantar a rede de abastecemento de cada concello.

ssss

A conselleira de Política Territorial, María Xosé Caride, á vista da tsunami de queixas xurdidas nas últimas semanas, recorda que a política urbanística do seu departamento ten tres bases: preservar os valores do territorio, e evitar agresións urbanísticas, que segundo ela proliferaron moito nos últimos anos(A ver se é verdade), sobre todo nas zonas costeiras; a defensa da legalidade urbanística; e velar polos interéses supramunicipais.
Así o apuntou durante o inicio das obras da autovía do Salnés, nun acto ao que asistiron diversos alcaldes da comarca, entre eles o de Sanxenxo, Telmo Martín -que acaba de ver como Política Territorial emitía un contundente informe contrario á modificación da súa PXOM para encaixar ronda- pero Caride non quixo dar ningún nome. A conselleira manifestou, iso si, que Galicia carecía ata agora dun modelo urbanístico coherente para articular todo o territorio, e alegou que "nós non queremos crecer dunha forma que faga imposible o noso desenvolvementoque cren "seguridade xurídica" e non xeren problemas a posteriori.
Competencia municipal
"Nós -engadiu- non estamos tratando de limitar as pretensións lexítimas dos concellos de crecer, senón que queremos garantir aos cidadáns que o crecemento sexa razoable".
Tamén manifestou que "non queremos meternos en cousas de urbanismo municipal, pero si queremos velar pola legalidade e o modelo de país que queremos".
A conselleira agregou que antes hai que solucionar problemas básicos, como o saneamento, para evitar casos como a denuncia da Unión Europea contra a contaminación de rías

NOTICIAS BOMBA

• Expertos advirten de que "Galicia adoece de cultura urbanística" e piden que "quen se equivoque, pague"

SANTIAGO DE COMPOSTELA, 22 (EUROPA PRESS).- Galicia "adoece de cultura urbanística en xeral" e é necesario "xerar unha certa posición crítica co que se fixo" e que "non se abandone todo ao mercado pensado que logo pódese solucionar".

Europa Press
22/12/2005 (13:54h.)
Esta é a principal reflexión dos expertos reunidos hoxe na Escola Galega de Administración Pública (EGAP) para examinar o urbanismo desde unha perspectiva aberta e multidisciplinar, segundo explicou o director deste organismo, Antonio Esquerdo.

Neste encontro tamén participaron Xullo Ponce, xurista e profesor da Universidade de Barcelona; Jesús Leal, da Universidade Complutense de Madrid; Manuel Delgado, da Universidade de Barcelona; Xerardo Estévez, arquitecto; Xaquín Álvarez Corbacho, catedrático de Facenda Pública; e Alicerce Luaces, investigadora no medio Ambiente e experta en xestión de proxectos europeos.

Segundo manifestou o director da EGAP, tamén hai que instaurar o principio de "quen se equivoca, paga, e que non o acabe facendo a Administración pública e o conxunto dos cidadáns". "Aquel concello que se equivoque que pague o que custou o seu erro", insistiu, pois considera que "se a economía manda, hai que aplicar a economía dos erros e a perdas que xeran estes".

Esquerdo explicou que o problema do urbanismo é "esencialmente político" e "os cidadáns non son figurantes", senón que tamén deseñan a realidade á súa medida. "Hai que dar cabida ao conxunto, non todos son de clase media, hai algúns que poden quedar excluídos, e hai que preocuparse de todos porque senón poden ocorrer problemas como os de Francia e haber sociedades moi segmentadas e complicadas", razoou.

COMPARAR LEXISLACIÓNS E EXPERIENCIAS

Así, avogou por "comparar lexislacións e experiencias doutros países europeos" e preguntouse por que Galicia "ten que ser o bobo da película e non aplicalas aquí". "?Por que deixamos que outros cidadáns fagan aquí eses estropicios que non poden facer nos seus países de orixe?", denunciou.

Antonio Esquerdo indicou que o obxectivo final destas reunións de expertos é "elaborar unha serie de documentos que poidan alumar un debate social e unha certa educación e socialización dos poderes públicos na ordenación do territorio".

Engadiu que se dirixirán a diversos públicos, ademais da as autoridades, e defendeu que "a Xunta lidere este proceso por encima dos concellos". Tamén se pretenden organizar cursos de urbanismo cunha perspectiva aberta, un seminario e fixar liñas de investigación.

Neste foro de debate crítico e aberto, Esquerdo apuntou que "paradoxicamente a situación de atraso de Galicia favorece que estea menos esnaquizada que outras CC AA" desde o punto de vista urbanístico, pero insistiu en que "hai que prever o que se vén encima, con cada vez máis poboación emigrante, e ser capaces de coesionar a sociedade".

NOTICIAS BOMBA

• O PXOM outorga ao Concello unha bolsa de chan de 70.000 metros

O beneficio obtense grazas ao desenvolvemento de 14 chans urbanizables do Plan Xeral

O Concello obtivo preto de 70.000 metros cadrados de vivendas grazas ao dez por cento do aproveitamento urbanístico que lle corresponde en cada chan urbanizable. Se lle atribuímos unha media de 80 metros cadrados por residencia, o Concello podería dispoñer de preto de 875 pisos.

Segundo apuntaron fontes do Concello, esta bolsa de chan urbanizable podería pasar a ser xestionada pola sociedade inmobiliaria Ínsula Sanxenxo, que será constituída nun breve espazo de tempo. No entanto, matizou o Concello, como o desenvolvemento dos chans corresponde aos promotores, o Concello procedeu á venda da súa edificabilidade no chan número 11, en Miraflores, co que comprou os terreos de detrás do templo novo nos que Ínsula construirá as súas primeiras sesenta vivendas.

En total son catorce polígonos do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) os que xa recibiron a súa aprobación definitiva. Deles, o Concello trocou o seu 10 % tan só en dous casos: a anteriormente citada de Miraflores y a do chan urbanizable número 3, situado no lugar de Arra. O total da edificabilidade que corresponde ao Concello é de 76.868 metros cadrados, que restados os chans 3 e 11, arroxa unha cifra exacta de 71.418 metros.

O goberno local quixo destacar tamén a elevada porcentaxe de cesións públicas logradas en cada chan, que equivalen ao 58 % do total do terreo urbanizable. As cesións obrigatorias, segundo fontes municipais, é do 30 %.

Dun total de 771.454 metros cedidos, 284.994 corresponden a zonas verdes, 76.868 a equipamentos públicos e 332.724 a viarios públicos, ademais dos 76.868 que corresponden ao aproveitamento urbanístico do Concello.

O outro 42 % de chan corresponde ás vivendas que construirán os promotores, que alcanzarán un total de 2.722 residencias. Os desenvolvementos tamén supoñerá a creación de 14.521 prazas de aparcadoiro .

Ademais, o goberno local quixo tamén defender o modelo urbanístico do PXOM, que foi aprobado fai case catro anos. As alturas dos novos edificios oscilan entre baixo, dúas plantas e ático e baixo máis unha planta e ático. «Trátase -segundo dixo o Concello- de alturas similares a unha vivenda unifamiliar e xa que logo teñen un escaso impacto na paisaxe».

Noticia Bomba

• «O desenvolvemento non se logra só co ladrillo, é unha parte, pero non todo»
  

A política da Xunta notificou a distintos concellos da comarca de Pontevedra resolucións contrarias ás súas planeamientos urbanísticos. Primeiro foi Cotobade, logo Ponche Caldelas....

-Que está pasando.

-Non se tiran ao caixón os plans. Os criterios son os criterios legais. O que existen son incumplimientos da legalidad e o que se sinala é que se adecúen á legalidad. Pretender clasificar chans como urbano ou urbanizables ou núcleos rurales nas súas áreas de núcleo e expansión á marxe das determinaciones da lei, lógicamente son postos de manifesto nos informes. Non é unha cuestión de criterio, é unha cuestión de estrita tutela legal efectiva, de cumprimento da legalidad, que nos obriga a todos e ás Administracións en primeiro lugar.

-O alcalde de Ponte Caldelas di que son uns criterios moi restrictivos.

-A lei do Chan establece que a partir dun estudo dos asentamientos poblacionales establézase a delimitación deses núcleos rurales atendendo á súa configuración, á existencia dunhas edificaciones tradicionais e á delimitación duns perímetros. ¿Que se reducen os núcleos? Redúcense os núcleos en relación coas normas subsidiarias que non están adaptadas á lei do 2002, pero iso non impide o seu desenvolvemento, porque as áreas de expansión están previstas na lei.

-Técnicamente, é vostede partidario de que se manteña esa lei.

-A lei sería necesario retocarla, pero é a que temos. Ten un exceso reglamentista e eu xa o puxen de manifesto reiteradamente. É a que temos e foi aprobada pola maioría que naquel momento tiña o Partido Popular.

-Ante as esixencias, regidores como o de Ponche Caldelas din que prefiren meter os plans nun caixón e esperar que cambie a política urbanística.

-Non é un cambio de política urbanística. O que necesitaría sería unha lei distinta, como o caso de Ponche Caldelas. O que teñen que ter moi abofé os regidores e os cidadáns é que a transformación urbanística do chan realízase conforme a uns procedementos que se teñen que articular nun plan que debe estar de acordo coa lexislación urbanística. Chama a atención que nos asombremos da lexislación vigente cando non é máis que, en gran medida, o desenvolvemento con modificacións do devenir do tempo da lexislación tradicional urbanística española que está vigente desde 1956.

-Os regidores indican que a normativa estase aplicando dunha forma moito máis restrictiva do que se viña facendo.

-Eu entendo que é unha aplicación da legalidad. Habería que suscitarse se o que había anteriormente é unha interpretación laxa da norma.

-¿Vostede cre que si?

-Eu creo que si. Que había unha interpretación moi laxa da norma.

-Cal é a mensaxe aos concellos.

-A mensaxe é que a lei obríganos a todos. Desde a Xunta non facemos dejación de funcións nin dos controis de legalidad. O que queremos é un territorio ordenando, que nos dea seguridade xurídica. Que as regras do xogo estean claras. Non todo o chan é edificable, non todo o chan é urbano, non todo o chan reúne requisitos para ter esa clasificación. Os plans xerais non poden ser simples clasificacións do chan, deben ser a estratexia do desenvolvemento territorial dos concellos, non só desde a promoción inmobiliaria, senón desde a perspectiva do desenvolvemento socioeconómico. O desenvolvemento do territorio non é só inmobiliario. O desenvolvemento económico non se logra exclusivamente co ladrillo, é unha parte, pero non todo. O rural é rural, non urbano.

NOTICIAS BOMBA

• Algúns municipios viven só do urbanismo

O director executivo de Greenpeace España, Juan López de Uralde, critica duramente o desenvolvemento urbanístico español. 'Hai comunidades como Madrid ou Valencia cun urbanismo fóra de toda racionalidade ambiental, nas que case todo o chan é urbanizable', comenta.
ELPLURAL.COM

Fai tan só uns días os activistas de Greenpeace ocupaban un hotel no Cabo de Gata. Simultaneamente, o Ministerio de Medio Ambiente anunciaba que iniciara os trámites para o seu expropiación. O hotel , practicamente construído, levantouse na praia do Algarrobico, en Carboneras, dentro do Parque Natural de Cabo de Gata. A decisión do Ministerio foi valente -comenta o director executivo de Greenpeace España, Juan López de Uralde-. "tomaron cartas no asunto pese ás presións do Concello. Agora esperamos a confirmación da Xunta de Andalucía para a súa demolición", engade.

Destrución do litoral
O representante de Greenpeace entende que os municipios loiten polo seu desenvolvemento turístico, pero sempre que se faga un desenvolvemento sostible e consérvense as áreas naturais. "A costa española destrúese sistematicamente. O ano pasado construíronse 800.000 vivendas en municipios costeiros, co conseguinte aumento do consumo de auga, infraestruturas... O litoral está especialmente danado, pero entendemos que sustenta o 12% do PIB. Pero hai que entender que destruíndo o medio ambiente destrúese tamén unha actividade económica de primeira orde", explica Juan López Uralde.

Madrid e Valencia, sen límites
López Uralde asegura que as propostas de Greenpeace son realistas, e rendibles para os consumidores. "Un dos problemas que ten o modelo económico español é que está baseado no crecemento urbanístico, baseado á súa vez nun recurso escaso que é o chan. Hai comunidades como Madrid ou Valencia cun urbanismo fóra de toda racionalidade ambiental, cun liberalismo extremo e nas que case todo o chan é urbanizable", critica.

"O problema é que os municipios afixéronse a financiarse co urbanismo, polo que moi poucos municipios, sexan da cor política que sexan, queren poñer o límite", comenta López Uralde. A crise chegará, segundo o director executivo de Greenpeace cando se esgoten as reservas, de chan. "Hai municipios na costa cun 100% de chan urbanizado, de que e como van vivir", conclúe.

Próximo obxectivo
Greenpeace España vai seguir coa súa cruzada urbanística. O seu próximo obxectivo será o porto industrial que se planea construír na zona virxe de Granadilla, en Tenerife. "Eliximos zonas con valores naturais, casos flagrantes que ademais sexan simbólicos", explica.

Noticias Bomba

O FMI (Fondo Monetario Internacional) di que a lei española incentiva aos municipios a especular co chan

Efe. Washington (EEUU).
Xoves, 15 de xuño de 2006

O FMI sinalou o xoves que a lei española dá aos municipios e comunidades autónomas un incentivo para limitar a oferta de terreos urbanizables e causar unha subida nos prezos da vivenda, nun estudo no que alertou da sobrevaloración dos inmobles.

O Fondo Monetario Internacional (FMI) chegou a esta conclusión nun informe elaborado polos seus expertos segundo os datos dispoñibles ata maio e que foi divulgado hoxe xunto cunha análise do Consello Executivo do organismo sobre a economía española.

Os economistas desa entidade calcularon que ás autoridades locais e rexionais españolas interésalles a subida do prezo dos inmobles, xa que recollen taxas en base ao seu valor.

Estas inclúen o imposto de transmisións patrimoniais onerosas, que paga o vendedor á comunidade autónoma, así como o imposto sobre o incremento do valor dos terreos de natureza urbana e o imposto sobre bens inmobles, que van ás arcas dos municipios.

Dado que son os propios municipios os que determinan se pódese construír nun terreo ou non, convenlles reducir a oferta de solares residenciais ou comerciais para que alcancen un valor maior, argumentou o organismo.

O FMI mencionou ese "incentivo negativo" como unha das razóns que explican a extraordinaria subida dos prezos da vivenda en España desde a segunda metade dos 90, unha das maiores alzas rexistradas nos países industrializados.

O Fondo alerta desde fai varios anos de que ese incremento é desproporcionado. No estudo publicado o xoves non ofrece un cálculo propio do nivel de desaxuste dos prezos inmobiliarios, senón que cita outros de terceiros que van do 24 ao 60 por cento de sobrevaloración.

"Signos de ralentización"

No entanto, o organismo recalcou que o ritmo de crecemento "mostra algúns signos de ralentización". Como proba, recordou que o aumento do 17,1% no primeiro trimestre de 2005 reduciuse ao 12,6% no último trimestre do ano, ambas cifras en termos anuais.

O organismo considera que haberá unha ralentización do mercado a medio prazo, pero non deu predicións máis exactas.

A vivenda aumentou un 12% de marzo de 2005 a marzo de 2006, segundo os últimos datos feitos públicos polo Goberno español.

Ademais de por a restrición da oferta do chan, a subida nos últimos anos explícase polas desgravacións tributarias pola compra de vivendas, a xuízo do Fondo.

A institución tamén apuntou á debilidade do mercado de vivendas de aluguer, derivada dos problemas legais para botar a inquilinos problemáticos e da posibilidade que teñen os inquilinos de alargar os contratos polo menos por cinco anos, polo que algúns donos prefiren non arrendar as súas vivendas.

O estudo alerta de que unha baixada nos prezos inmobiliarios terían graves efectos na economía española, especialmente por unha previsible redución no emprego, xa que o 13% dos traballadores están ligados ao sector da construción.

Ademais, elevaría a débeda dos fogares, dado que a maioría teñen hipotecas a interese variable, e reducirían a confianza dos consumidores.

Aínda así, o Fondo cre que o sistema financeiro español "parece" o suficientemente resistente para capear unha situación como esa e absorber un previsible aumento na morosidade.

O estudo recomenda ao Banco de España que publique directrices para a xestión de risco por parte dos bancos.

Tamén aconsellou unha baixada das taxas que os propietarios deben pagar se hai un cambio nos termos da hipoteca, como unha extensión do período de amortización.

Noticia Bomba

• Galicia proxecta máis vivendas que as previstas en toda a Costa do Sol

A edificabilidade dos 1.700 quilómetros de franxa marítima aumentará un 75% cos novos plans
Os concellos costeiros galegos programan 600.000 pisos

Os concellos costeiros galegos prevén edificar entre os próximos 5 e 10 anos un total de 600.000 novas vivendas, un 75% máis das existentes na actualidade e por encima ata das 540.000 planificadas polos municipios da Costa do Sol. A cifra está contida nos novos plans xerais que presentaron ou elaboran os concellos, todos con importantes recalificacións para incrementar a edificabilidade.
Neste momento xa hai en marcha 45 grandes urbanizacións, a maioría delas negociadas bilateralmente baixo a fórmula de convenio urbanístico, e á espera dunha recalificación definitiva nos novos plans municipais. As negociacións entre inmobiliarias e alcaldes inclúen a construción na costa galega de 17 novos campos de golf de 18 buracos (agora hai 4) e de 24 novos portos deportivos (agora hai 43).
Os PXOM (Plan Xeral de Ordenación Municipal) que xa están redactados e pendentes de aprobación inclúen 573.516 novas vivendas; as previsións municipais dos que aínda non teñen PXOM elaborado calculan 30.000 máis.
O 80% recalifica
O 80% dos municipios da costa galega están elaborando novo planeamento, que na maior parte dos casos tratarase do primeiro PXOM da súa historia.
Se se cumpren as previsións dos máis de 80 alcaldes consultados pola Redacción da Voz, a costa galega saltará nunha década das 816.000 vivendas actuais a 1,4 millóns de pisos, chalés e apartamentos.
Medido en presión poboacional, o litoral galego pasará dunha capacidade para soportar puntas de 4 millóns de visitantes, a máis de 7 millóns de residentes.
Unha parte das vivendas planificadas buscan o crecemento poblacional propio dos concellos. Con todo, máis do 60% das edificacións previstas estarán dedicadas a segunda residencia, tanto para o mercado galego como para ser comercializadas no resto de España e países do norte de Europa.
Algúns concellos que xa dispoñen deste tipo de vivenda de segunda residencia para o veraneo, como é o caso de Sanxenxo, ofrecen cifras do 60% de vivendas desocupadas.
Os promotores inmobiliarios mostraron a súa sorpresa. «Dito así -explica un empresario-, 600.000 vivendas é unha cifra descomunal. Pero a Costa do Sol ten 15 municipios e 160 quilómetros de franxa costeira, a décima parte que Galicia»

NOTICIAS BOMBA

• O fiscal do TSJ ve “perigo de corrupción evidente” nos convenios urbanísticos

López Bernal abre 12 dilixencias informativas contra o 20 por cento dos concellos murcianos en 6 meses
(Axencia EFE)

O fiscal xefe do Tribunal Superior de Xustiza de Murcia, Manuel López Bernal, cualifica os convenios urbanísticos que asinan os concellos con empresas construtoras e promotores de vivendas de “perigo evidente” de corrupción, xa que a través desta figura “pódense saltar” a Lei de Contratos do Estado, evitar a licitación de obras públicas e concedelas “a dedo”, en contra da liberdade de concorrencia de empresas.

Para o fiscal xefe do TSJ de Murcia, estes acordos en materia de urbanismo, que “deberían ser a excepción, convertéronse en norma, e esta discrecionalidad da que gozan os concellos supón un perigo evidente de corrupción”, recalcou.

A piques de cumprir seis meses desde o seu acceso ao cargo, López Bernal abriu neste período 12 dilixencias informativas relativas a presuntas irregularidades urbanísticas en nove concellos da Rexión, o que supón un 20 por cento dos consistorios da Comunidade.

Novo tipo penal
Do total de investigacións abertas, catro fórono de oficio e o resto a instancias do PP, do PSOE, IU e grupos municipais independentes, así como das organizacións ecoloxistas. As dilixencias informativas afectan aos concellos de Cieza, de Mazarrón, de San Javier, de Aguilas, de San Pedro do Pinatar e de Murcia, todos do PP; e dos Alcázares e da Unión, gobernados polo PSOE.

Neste sentido, o fiscal xefe do TSJ de Murcia mostrouse partidario de crear, co fin de evitar casos de corrupción urbanística, un tipo penal que sancione aos funcionarios públicos que prexudican “a propósito” os intereses dos cidadáns, e enumerou as necesidades da Fiscalía murciana, “catro ou cinco fiscais dedicados á investigación de delitos económicos e medio ambientais, inspectores de Facenda e especialistas na administración nacional, local e autonómica, así como a ampliación ou desaparición do actual prazo de seis meses para terminar as investigacións pre-procesales da Fiscalía da Rexión de Murcia”.

Suspensión cautelar
Por outra banda, Manuel López Bernal indicou que “sería importante” que a xurisprudencia orientásese nun sentido “máis favorable á suspensión cautelar das obras” cando se trata de investigar presuntos delitos urbanísticos desde os estamentos xudiciais. “Así se evitaría que un edificio estivese construído cando recae unha sentenza que o declara ilegal, co conseguinte prexuízo, tanto para o comprador de boa fe como para a Administración”.

Noticia Bomba

• A comunidade galega ten un modelo para urbanizar criticado pola UE.
  

En Valencia o pelotazo urbanístico chegou ata o sobrenome co que popularmente bautizaron ao presidente da Generalitat, Francisco Camps de Golf. A Unión Europea chamou a atención ao Goberno autonómico tras recibir máis de 15.000 queixas de afectados por un método de xestión urbanística que tamén contempla a lexislación galega.

Alí denomínase axente urbanizador e aquí concesión de obra urbanizadora. En Galicia o modelo aínda non calou, pero o seu posible implantación ofrece xa signos de preocupación.
A principal diferenza con outros sistemas é que neste unha empresa promotora pode presentar un proxecto para urbanizar unha zona (crear rúas, saneamento, servizos) sen ter ningún terreo. Aos propietarios fáiselles unha oferta de compra, a miúdo moi baixa, e se non queren ou non poden participar na obra se lles expropia.


O director xeral de Urbanismo da Xunta, Ramón Lueje, asegura que este modelo non é moi frecuente na comunidade pola súa novidade e o escaso tempo de vixencia da lei, aprobada en 2002. Lueje recoñece que este método "non é a panacea dos sistemas de expropiación", pero indica que "non hai que demonizalo". Recorda, ademais, que no caso valenciano é o único que existe, mentres aquí conviven outros sistemas.


"Lueje comprométese a que a Xunta vai vixiar que non se cometan abusos. Na súa opinión, os problemas que xurdiron na Comunidade Valenciana non teñen tanto que ver co modelo de xestión urbanística como cunha mal formulación realizada polas administracións, que non tiveron en conta en moitas ocasiones criterios de sostenibilidade, nin de respecto ao medio ambiente á hora de recalificar terreos"("señor Lueje se empezamos asi mal asunto"). "No control da actividade planificadora a Consellería ten moito que dicir e estao dicindo", sinala Lueje, quen recorda que o departamento autonómico traballa no plan de ordenación territorial do litoral que afectará aos municipios costeiros.

Noticia Bomba

• As expropiacións poñen en pé de guerra aos veciños

O boom urbanístico que nos últimos anos vive Galicia está disparando os conflitos cos pequenos propietarios na terra do minifundio. Os expedientes que chegan aos xurados provinciais de expropiacións non paran de crecer.

O principal motivo, segundo diversas fontes xurídicas consultadas, son os baixos prezos que fixan as administracións locais, que adoitan realizar taxacións á baixa favorecendo, en moitos casos, os intereses das promotoras.

O proceso adoita comezar cando un Concello decide que nunha determinada zona pódese construír unha urbanización e establece que tipo de sistema utilizarase. Un dos máis habituais é o da xunta de compensación. As empresas van comprando terreos ata obter polo menos o 50% da superficie que necesitan. Despois intentan que o resto dos propietarios convértanse tamén en promotores da obra e paguen os gastos das rúas, saneamento e outras instalacións. A cambio poderán recibir unha ou varias vivendas segundo o chan que cedan. Para aqueles que teñan os recursos suficientes para investir, a recalificación dos terreos pode converterse en todo un negocio, pero non todos os afectados teñen diñeiro. E aquí é onde comezan os problemas.

O prezo Xusto

Os que non queiran ou poidan sumarse á xunta de compensación serán expropiados. É o Concello o que, segundo a lexislación, debe establecer o Prezo xusto, pero este afástase case sempre dos valores do mercado. Os casos máis sangrantes, aínda que non os máis habituais, ocorren cando hai vivendas por medio.

Dous son principalmente as argucias legais empregadas polos municipios, o valor catastral e a denominada vía de urxencia. Gran parte dos expedientes que chegan ao xurado de expropiación -o primeiro tribunal que pode corrixir o prezo marcado e que, de feito, faio a diario- utilizan a cantidade que figura no catastro. Este adoita estar desatualizado, polo que se pode chegar a ofrecer 10.000 euros por unha vivenda. O uso do valor catastral, ademais, non se corresponde co que marca a lexislación sobre expropiacións, que establece un complexo método de cálculo en base ao que se denomina valor residual.

Ademais, na maior parte dos casos as corporacións locais deciden autorizar expropiacións por vía de urxencia. Esta figura, que contempla a lei como excepción, converteuse na máis frecuente en Galicia e permite botar ao propietario da súa casa ou ocuparlle o seu chan, aínda que aínda non lle pagaron ningún tipo de indemnización. O recurso que lles queda aos afectados é acudir a un contencioso administrativo e que decida un xuíz o prezo que debe pagarse pola propiedade. A xurisprudencia tende a achegar os prezos aos valores de mercado, desautorizando na maior parte dos casos os criterios dos concellos. Pero ata que haxa sentenza poden pasar anos.

“O valor catastral está mal utilizado”

O director xeral de Urbanismo, Ramón Lueje, asegura que “o valor catastral está mal utilizado” para determinar o "Prezo xusto"nunha expropiación. Afirma que a lexislación existente regula claramente os prezos que han de pagarse, pero indica que a Administración autonómica non pode entrar nas valoracións realizadas polos concellos. “Os xurados de expropiación e os tribunais son os encargados”, explica. Lueje recoñece que se está abusando da vía de urxencia nas expropiacións e recalca que esta é excepcional e non debe ser a norma. Pero recorda que os conflitos son inherentes a estes procesos “a expropiación sempre é traumática”

Luís Míguez, profesor titular de Dereito Administrativo da Universidade de Santiago, considera que a lexislación en materia de expropiacións é “extremadamente técnica e complexa”. Míguez afirma que os afectados poden chegar a ter problemas para dar cun bo avogado. “É difícil atopar a alguén que che asesore”, indica. “Quen si saben do tema son as promotoras inmobiliarias”, sinala o profesor de Dereito, para quen sería necesario que a lexislación fose máis clara para evitar os conflitos cos propietarios

NOTICIAS BOMBA

• A asociación de veciños San Cristóbal de Portonovo alertou onte sobre a posible construción ilegal de dúas chales na zona de Canelas.
  
• Ou presidente do colectivo, Xermán Prieto, considera que ou volume do edificado compromete de forma negativa á baixada á praia por Seame.

A asociación de veciños explicou onte que diversas queixas veciñais apuntan a que dúas vivendas unifamiliares que se están construíndo en Canelas non respectan a normativa do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) aprobado non ano 2003.

En especial non referente ó volume incrementado en forma de baixo e terraza nos últimos días que compromete de forma negativa á baixada a praia de Canelas polo acceso do Seame , resalta.

Así, ou presidente do colectivo veciñal, Xermán Prieto, esixiu onte á Xerencia de Urbanismo información sobre se estas dúas edificacións axústanse á licenza concedida. Solicita, en concreto, ao Concello de Sanxenxo que non caso de que incumpra ou permiso de obra concedido indíqueselle en que aspectos.

Así mesmo, demanda que non caso de incumprimiento ou Concello proceda á restauración dá legalidade urbanística.

NOTICIAS BOMBA 1

• Sanxenxo lidera o desenvolvemento urbanístico na costa con 6.914 novas vivendas

• A PRINCIPAL ZONA EN CONSTRUCIÓN É MIRAFLORES, UN NÚCLEO A 400 METROS DO CENTRO ONDE UN CHALÉ CUSTA 332.000 EUROS
• Os promotores constatan que o prezo por metro cadrado "disparouse" e o PXOM contempla 30 chans urbanizabeis.

Ter unha vivenda en Sanxenxo é, ademais dun investimento seguro, un luxo ao alcance de poucos. Se fai apenas catro anos comprar un apartamento en Miraflores, a 800 metros da praia de Silgar, custaba en torno a 100.000 euros, agora resultaría practicamente imposible facelo por menos de 170.000.
A creación de novas bolsas de chan urbanizable, coa aprobación do Plan Xeral de Ordenación Municipal no ano 2003, as boas comunicacións coa meseta, unhas temperaturas apracibles durante todo o ano e a aposta de empresarios e Concello pola dotación de instalacións de calidade converteron á vila nun lugar elixido cada ano por decenas de persoas para vivir.

O encarecemento do metro cadrado non disuade aos compradores e son precisamente as zonas con prezos máis elevados as máis cotizadas. En primeira liña de praia queda moi pouco chan para edificar. A inminente demolición do antigo pub Edra permitirá a construción dun edificio de baixo, catro plantas e baixo cuberta que albergará unhas 40 vivendas. Outra das parcelas dispoñibles é a situada en Punta Vicaño, que mide uns 800 metros cadrados, 300 menos que a ocupada polo Edra. Aí levantouse un inmoble de aproximadamente 35 pisos que xa están á venda.
En ambos casos, o custo do metro cadrado útil roldará os 6.000 euros, unha cifra que supera en 1.000 o prezo en Baiona pero que é equiparable ao valor do chan urbanizable en Marbella.
A escaseza de parcelas fai que o pouco dispoñible adquira o carácter de único. Os promotores de Sanxenxo constatan unha aceleración dos prezos de aproximadamente o 15% ata 1999, porcentaxe que a partir deste ano "disparouse", segundo o grupo inmobiliario Eira. Así, se nun apartamento de dous dormitorios no edificio Marycielo podía adquirirse en 2001 por 271.000 euros, o seu valor no mercado alcanzaría na actualidade os 421.000.
Vistas ao mar
En segunda liña de praia hai unha maior variedade de prezos, en función de se o inmoble ten vistas ao mar ou, pola contra, dá a unha rúa interior. E é que gozar de ría sen saír de casa custa o seu. Entre 3.000 e 5.000 euros vale o metro cadrado por detrás do paseo de Silgar, por exemplo, en función da paisaxe que estea alén da fiestra.
Esgotado o casco urbano, Sanxenxo está condenado a crecer cara a núcleos que ata fai soamente un lustro estaban considerados as aforas, como o caso de Portonovo ou Miraflores. Neste último punto, situado a 400 metros do centro e 800 do areal, a compañía inmobiliaria Fadesa investirá 110 millóns na creación dunha urbanización de 429 vivendas de diferentes tipoloxías: casas de estilo mediterráneo, chalés adosados e pisos, algúns deles de protección oficial.
O feito de que Fadesa elixa Sanxenxo para acometer a súa primeira actuación en Rías Baixas non é balde. O municipio espertou as expectativas entre o sector inmobiliario, consciente do perfil dos compradores potenciais. A urbanización de Fadesa, coñecida como Casas de Maralta, está dirixida a un público de alto standing, que busca escapar da masificación do centro e unha serie de servizos impensables no casco urbano, como amplas zonas verdes e piscinas.
Un apartamento en Miraflores rolda os 170.000 euros, mentres que os pisos superan xa os 200.000. Nestes momentos atópase en fase de cons- tracción unha urbanización de chalés que serán entregados no verán de 2007, cuxo prezo rolda os 332.000 euros.

Chans urbanizables
O Plan Xeral de Ordenación Municipal supoñerá o desenvolvemento de trinta chans urbanizables, nos que se construirán un total de 6.914 vivendas. Dous dos máis importantes son os número 13 e 14, en Monte Faro, que albergarán 1.228 e 1.347 respectivamente en dous parcelas que suman unha extensión de 636.076 metros cadrados. A lexanía do mar será compensada coa dotación dunha serie de instalacións de luxo de carácter público, como un campo de golf, un parque arqueolóxico e unha gran zona verde de 900.000 metros cadrados.
Segundo a inmobiliaria Eira, está previsto que as obras comecen no prazo de dous anos, xa que os promotores necesitan estar en posesión de polo menos o 51% do terreo, unha porcentaxe difícil de conseguir debido á gran cantidade de propietarios existente, problema relacionado co minifundismo galego.
Volvendo á costa, merecen especial mención os núcleos da Granxa, onde se construirán 510 vivendas, Os Cotos, con 407, ou Punta Festiñanzo, a 262 metros da praia de Areas, con 260. A altura máxima destas edificacións será de dúas plantas, debido á proximidade do mar. Existen tamén proxectos para urbanizar un terreo de 27.458 metros cadrados en Foxos, nas proximidades da capela da Lanzada, para construír 138 vivendas.
Os 30 chans urbanizables contemplados no PXOM representan o 5,5% da extensión total do concello e xerarán 117 hectáreas edificables e 330 de cesións públicas. Catorce deles foron aprobados xa definitivamente pola corporación municipal e supoñen 4.250 vivendas con 18.597 novas prazas de aparcamento públicas e privadas, aínda que soamente está en construción o número 28, no lugar de Bouzón, na parroquia de Nantes.

A demanda e a evolución do mercado inmobiliario encargaranse de determinar o prezo que alcanzarán estas novas vivendas cando saian á venda. Neste momento, a zona máis asequible é a parroquia de Vilalonga, que ofrece a posibilidade de adquirir un apartamento de dúas habitacións por 102.000 euros. Trasladarse ao rural converteuse na mellor opción para os compradores cun poder adquisitivo medio, xa que os prezos da vivenda de segunda man son xa equiparables aos das de nova construción. Un piso duns 100 metros cadrados en primeira liña de praia nun inmoble de sete anos de antigüidade sen garaxe pode custar en torno a 450.000 euros, ao que habería que engadir o custo das reformas e de praza de aparcamento.
Pulsar para subir